Als je net hebt gelezen een hartverscheurende, aanraken, tranentrekker van een verhaal vandaag, laat het als dit een. Vijf weken na New Yorkers Angelo en Jen Merendino waren getrouwd, werd Jen geïdentificeerd als het hebben van borstkanker. Als de komende vier jaar van de therapie en geneesmiddelen goedgekeurd, die vervolgens-39-jarige Jen vermoeid, in een walker, verblijf voor lange stints in het ziekenhuis verlaten. Wij groeide met elk probleem dichter. Woorden werd minder essentieel. Slechts had geweest Jen toegelaten tot het ziekenhuis in een avond, haar pijn was niet te beheersen. Ze pakte mijn arm, haar ogen drenken, "Moet u zeker proberen op zoek in mijn ogen, dat is de enige weg die ik kan omgaan met deze pijn." We vonden elkaar met elke bit van onze mensen. Jen leerde mij om liefde, om te luisteren, te bieden en te geloven in de anderen en mezelf. Zoals ik tijdens deze periode was heb ik nooit zo blij geweest. Angelo, een fotograaf, begonnen met het opnemen van haar (en hun) proeven met intieme, krachtige foto's in eerste instantie gemaakt voor hun vrienden en familie. Het resultaat is een chronologische reeks van foto's van Jen gedurende de tijdsspanne van haar ziekte: lachen, slapen, grimassen met pijn, rijden de drip pijnstiller, verkrijgen van make-up, zwemmen in de zee. Mijn foto's te zien deze levensstijl. Ze menselijker gezicht van kanker, op het gezicht van mijn echtgenoot. Ze tonen de uitdaging, probleem, angst, teleurstelling en isolement die wij te kampen, dat Jennifer geconfronteerd, zoals deze ziekte werd gestreden door haar. Het belangrijkste van alles, zij tonen onze liefde. Deze foto's bepalen ons niet, maar ze zijn ons. Jen per jaar verstreken en een geleden van fase IV borstkanker. Als u reeds niet schreeuwen, deze blogpost over een waarschuwing Jen ingesteld op Angelo de telefoon voor de 22e van iedere maand, slechts een korte tijd voordat ze stierf ("Jennifer gelooft Angelo heet!"), moet u. Fucking schadelijk. De strijd wij niet gekozen hebben [mijn vrouw bestrijden met borst kanker]
No comments:
Post a Comment